Niobe Ağlayan Kayaziyaret rehberi.

Dışarıdan gelen turistlerin uğrayacağı bir nokta olarak o kadar pis ki şehrin imajını berbat ediyor. Lütfen bu kötü manzaralara bir önlem alınsın.

Baktığınız zaman binlerce yıllık bir eser. Antik Yunanların bile kitaplarına yazdığı bir şey. Günümüze kadar gelmesi muhteşem. Ancak maalesef her tarafı çöp ve çekirdek kabukları ile dolu. Tarihi eser olmaktan çıkıp varoşların toplandığı bir yer haline gelmiş. Belediye temizlik konusunda başarısız. Yine de görmeye değer.

Halk arasında "Ağlayan Kaya" olarak bilinir. Spil Dağı eteklerinde, taşa dönüşmüş mitolojik bir hikâye bu...Öyle sıradan bir taş değil. İlk bakışta sıradan gibi görünür ama yaklaştıkça şekiller belirir: Yüz hatlarına benzeyen kıvrımlar, göz çukuruna benzer bir oyuk... Ve tam o noktadan süzülen incecik bir su damlası… Bu su da sıradan bir su değil… Bir annenin yıllar geçse de dinmeyen gözyaşları... Bir zamanlar tanrılara kafa tutan, gururuyla tanrıçaları kıskandıran bir annenin, evlat acısıyla taşa dönüştüğü yer burası. Rivayet o ki: Niobe… Frigya Kralı Tantalos’un kızı. Güzelliğiyle, soyluluğuyla, servetiyle övünse de, en büyük gururu 14 çocuğudur: 7 kız, 7 erkek. Bir gün, halkın önünde tanrıça Leto’ya dil uzatır: "Neden ona tapıyorsunuz? Onun, 2 çocuğu varsa, benim 14!.." Ama bu sözler, tanrıların sabrını taşırır. Tanrıça Leto, öfkesini, çocukları Apollon ve Artemis aracılığıyla gösterir. Apollon ve Artemis tarafından, çocukları, gözlerinin önünde birer birer öldürülür. Niobe donakalır… Bağırır, yakarır, ağlar… ama hiçbir şey değişmez. Ve sonunda tanrılar ona acır. Bedenini taşa çevirirler. Ama gözyaşlarını değil. Bugün hâlâ o kayadan, ince ince su sızar. Yazın bu su azalsa, hatta tamamen kaybolsa da, özellikle kış aylarında damla damla akar. Ağlayan Kaya, bir efsaneden ibaret değil. O, doğayla mitolojinin iç içe geçtiği, bir annenin yüzyıllar süren acısını fısıldayan bir taş ağıt aslında. Ancak… Bu kadim taş, bize sadece bir efsaneyi değil, sahip çıkmadığımız değerlere olan vefasızlığımızı da fısıldıyor. Her tarafını bir ihmal edilmişlik çevrelemiş: Yerde sayısız kırık cam şişeleri, oraya buraya atılmış boş pet şişeler, çöpler... Bu eşsiz doğal ve kültürel miras, adeta kaderine terk edilmiş😔 Yerli halk, buranın akşam saatlerinde içki içilen bir alan haline geldiğini söylüyor. Oysa burası, sadece Manisa'nın değil, tüm Türkiye'nin sahip çıkması gereken bir değer. Kültür Bakanlığı'nın ve yerel yönetimlerin burayı turizme kazandırması, çevre düzenlemesini yapması, güvenliği sağlaması gerekiyor. Dahası, burası, Turların rotasına eklenebilir, yerli yabancı turistin yoğun uğrak noktası olur. Tanrılar Niobe'yi gururu için cezalandırdı… Peki ya biz? Onu, ilgisizlikle, terk edilmişlikle cezalandırmıyor muyuz?

Turizm artsın diye mi bunu uydurmuşlar gerçekten bu efsane var mı bilemedim ama ben ağlayan bir kadına çok benzetemedim. Etrafındaki çöpler ve cam kırıkları da cabasıydı.